Bu çalgılarda gerilmiş bir deri yoktur; ses, ahşabın kendi titreşiminden ve gövde içindeki havanın hareketinden doğar.
Cajon bunun en yaygın örneğidir. Ön yüzey ince bir levhadır ve vurulduğunda titreşir; gövdenin arkasındaki delik, iç havanın dışarı çıkmasını sağlar. Üst köşelere yakın vuruş ince ve keskin, orta bölgeye yakın vuruş pes ve dolgun bir ses verir.
Ön yüzeyin arkasına yerleştirilen teller ya da zincirler, vuruşa bir cızırtı ekler. Bu ekin miktarı, tellerin yüzeye ne kadar yakın durduğuyla ayarlanır.
Tahta bloklar ve benzeri çalgılarda ise gövde içindeki boşluk belirleyicidir; boşluğun büyüklüğü sesin yüksekliğini, duvarların kalınlığı sesin süresini belirler.
Ahşap çalgılar nem değişimine duyarlıdır. Kuru ortamda ahşap çeker ve birleşim yerlerinde çatlak oluşabilir; çok nemli ortamda ses boğuklaşır.
Oturarak çalınan çalgılarda oturuş da sesi etkiler: gövdeyi fazla sıkan bir oturuş titreşimi kısıtlar.
Derslerimizde ahşap çalgıların bakımı ve ses ayarı uygulamalı gösterilir.